«کلاسِ درسِ امسال، نه روی نیمکت‌های چوبی، که در آغوشِ خاکِ میناب برپا شده است... جایِ مدادهای رنگی، در دست‌های کوچکشان گلِ سرخ کاشتند تا یادتان نرود این خاک، به قیمتِ ناتمام ماندنِ مشق‌های چه کسانی سبز مانده است. از خونِ کودکانِ وطن، لاله‌هایی دمیده که عطرشان تا ابد، خواب را از چشمانِ ستم می‌گیرد. خداحافظ فرشته‌های کوچکِ میناب...»